ਬੱਚੇ ਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ
ਪਹਿਲਾਂ ਜੋੜਾ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਹਰ ਪੁੱਛਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਵੱਖਰਾ ਜਵਾਬ, ਅਤੇ ਅਣਪੱਕੇਪਣ ਲਈ ਵੀ ਥਾਂ।
Direct answer
ਬੱਚੇ ਕਰਨੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰਨੇ ਦੋ ਬਾਲਗਾਂ ਦਾ ਆਪਣਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਇਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਮਝਾਉਣਾ ਤੁਹਾਡਾ ਫ਼ਰਜ਼ ਨਹੀਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਕਿੰਨੇ ਪੱਕੇ ਹੋ। ਫਿਰ ਹਰ ਪੁੱਛਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਮੁਤਾਬਕ ਛੋਟਾ ਜਵਾਬ ਰੱਖੋ, ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪ ਜਵਾਬ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਸਵਾਲ ਡਾਕਟਰ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਓ।
ਧੂਣੀ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਇੱਕ ਸਵਾਲ
ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਵਿੱਚ ਮਾਸੀ ਜੀ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਲੋਹੜੀ ਦੀ ਧੂਣੀ ਬਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਵਾਰ ਜਸ਼ਨ ਦੂਣਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਜ਼ਨ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲੋਹੜੀ ਸੀ ਅਤੇ ਰਿਉੜੀਆਂ-ਮੂੰਗਫਲੀ ਦੇ ਡੱਬੇ ਵੰਡੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਤੇਤੀ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਕਮਲਜੀਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਸੁਖਦੀਪ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹੋਂ ਆਏ ਸਨ; ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਛੇ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਨੇ। ਢੋਲ ਰੁਕਿਆ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਤਾਇਆ ਜੀ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, “ਕਮਲਜੀਤ ਪੁੱਤ, ਤੁਹਾਡੀ ਲੋਹੜੀ ਕਦੋਂ ਵੰਡਣੀ ਆ?” ਅੱਧਾ ਵਿਹੜਾ ਹੱਸ ਪਿਆ। ਕਮਲਜੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਇੱਕ ਰਿਉੜੀ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਈ, ਅਤੇ ਸੁਖਦੀਪ ਅਚਾਨਕ ਧੂਣੀ ਵਿੱਚ ਲੱਕੜ ਪਾਉਣ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝ ਗਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸੋਚ ਕੇ ਬੱਚੇ ਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਰਾਤ ਉਹ ਫ਼ੈਸਲਾ ਸੌ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਨੰਗਾ ਖੜ੍ਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ।
ਨਿੱਜੀ ਫ਼ੈਸਲਾ, ਸਾਂਝਾ ਮੰਚ
ਪੰਜਾਬੀ ਟੱਬਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਗਲਾ ਸਵਾਲ ਲਗਭਗ ਤੈਅ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਕਸਰ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ: ਪੋਤੇ-ਦੋਹਤੇ ਦਾ ਚਾਅ, ਵੰਸ਼ ਦੀ ਫ਼ਿਕਰ, ਇਹ ਡਰ ਕਿ ਬੁਢਾਪੇ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿ ਜਾਓਗੇ। ਪੁੱਛਣ ਵਾਲੇ ਖਲਨਾਇਕ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਅਸਲੀ ਹੋਣ ਨਾਲ ਫ਼ੈਸਲਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਦੋ ਬਾਲਗਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਵੀਹ-ਪੱਚੀ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲੇਖ ਦਾ ਮਕਸਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ ਧੱਕਣਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਵੀ ਫ਼ੈਸਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਆਪਣਾ ਰਹੇ ਅਤੇ ਹਰ ਇਕੱਠ ਉਸ ਉੱਤੇ ਅਦਾਲਤ ਨਾ ਬਣੇ।
ਪਹਿਲਾਂ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਾਫ਼ਗੋਈ
ਬਾਹਰਲੇ ਦਬਾਅ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਨੁਕਸਾਨ ਅੰਦਰਲੀ ਅਣਕਹੀ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕਈ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜੀਅ ਪੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਇਸ ਆਸ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨ ਬਦਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ ਕਿਸੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਕਿਸੇ ਇਕੱਠ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਾਲੀ ਖਿਝ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਵਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ।
- ਅਸੀਂ ਇਹ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ? ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਾਰਨ ਵੱਖਰੇ ਦੱਸੋ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।
- ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਕਿੰਨਾ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਤੋਂ ਦਸ ਵਿੱਚ?
- ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਸਾਡਾ ਮਨ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਇੱਕ ਦਾ ਬਦਲ ਗਿਆ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਨਜਿੱਠਾਂਗੇ?
- ਬੁਢਾਪੇ ਲਈ ਸਾਡੀ ਯੋਜਨਾ ਕੀ ਹੈ: ਪੈਸਾ, ਸਿਹਤ ਬੀਮਾ, ਦੋਸਤ, ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ?
- ਟੱਬਰ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਕਿੰਨਾ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਕੌਣ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦੱਸੇਗਾ?
“ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ” ਵੀ ਇੱਕ ਜਵਾਬ ਹੈ
ਹਰ ਜੋੜੇ ਕੋਲ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਲਕੀਰ ਵਾਲਾ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਕਿ ਹੁਣ ਨਹੀਂ, ਦੋ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਫਿਰ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗੇ। ਇਹ ਵੀ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਅਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰ ਜਵਾਬ ਹੈ। ਸ਼ਰਤ ਇੱਕੋ ਹੈ: ਅਣਪੱਕੇਪਣ ਦੀ ਥਾਂ ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਰਹੇ। ਨਾ ਟੱਬਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਾਂ ਵੱਲ ਧੱਕੇ, ਨਾ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਪੁਰਾਣੇ ਐਲਾਨ ਦਾ ਕੈਦੀ ਬਣਾਓ। ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਸੇ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਕੁੜੱਤਣ ਹੀ ਛੱਡਦੀ ਹੈ।
ਸਿਹਤ ਵਾਲਾ ਸਵਾਲ ਵੱਖਰਾ ਰੱਖੋ
ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਅਣਪੱਕੇਪਣ ਵਿੱਚ ਉਮਰ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਸਵਾਲ ਵੀ ਨੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਕਿਸੇ ਯੋਗ ਡਾਕਟਰ ਤੋਂ ਲਓ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਅੰਦਾਜ਼ਿਆਂ ਜਾਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਕਰਕੇ ਆਈ ਕੋਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦੋ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੇ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਲਾਉਣ ਨਾਲ ਦੋਵਾਂ ਨਾਲ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਦੀ ਸਿਹਤ ਬਾਰੇ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣਾ ਵੈਸੇ ਵੀ ਹੱਦ ਲੰਘਣਾ ਹੈ।
ਹਰ ਪੁੱਛਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਵੱਖਰਾ ਜਵਾਬ
| ਕੌਣ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ | ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਜਵਾਬ |
|---|---|
| ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਤਾਇਆ ਜੀ ਜਾਂ ਕੋਈ ਦੂਰ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ | ਹਲਕਾ ਅਤੇ ਛੋਟਾ: “ਅਜੇ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਲੋਹੜੀ ਦਾ ਚਾਅ ਲੈ ਰਹੇ ਹਾਂ”, ਫਿਰ ਗੱਲ ਬਦਲੋ |
| ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਇਕੱਲਿਆਂ | ਇਮਾਨਦਾਰ ਅਤੇ ਨਰਮ: ਫ਼ੈਸਲਾ ਦੱਸੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਸੁਣੋ, ਅਤੇ ਭਰੋਸਾ ਦਿਓ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਖ਼ੁਸ਼ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ |
| ਸੱਸ ਜਾਂ ਸਹੁਰਾ | ਜਵਾਬ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤ ਜਾਂ ਧੀ ਦੇਵੇ, ਨੂੰਹ ਜਾਂ ਜਵਾਈ ਨਹੀਂ |
| ਦਫ਼ਤਰ ਦਾ ਸਾਥੀ | ਇੱਕ ਲਾਈਨ: “ਇਹ ਸਾਡਾ ਨਿੱਜੀ ਮਾਮਲਾ ਹੈ”, ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ |
| ਨਵੀਂ ਬਣੀ ਮਾਂ ਕਜ਼ਨ | ਉਸ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵੋ; ਤੁਹਾਡਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਉਸ ਦੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ |
ਜਿੱਥੇ ਗੱਲ ਹੱਦ ਲੰਘ ਜਾਵੇ
ਮਜ਼ਾਕ ਅਤੇ ਤਾਹਨੇ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਵਾਲ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਕੋਈ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਸਿਹਤ ਬਾਰੇ ਖੋਦ-ਖੋਦ ਕੇ ਪੁੱਛੇ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਰਜ਼ੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਰਸਮ ਜਾਂ ਉਪਾਅ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਠਰ੍ਹੰਮੇ ਨਾਲ ਕਹੋ: “ਇਸ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ।” ਜੇ ਫਿਰ ਵੀ ਨਾ ਰੁਕੇ, ਤਾਂ ਉੱਠ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਣਾ ਵੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਕਦਮ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋੜੇ ਦਾ ਇੱਕ ਨੇਮ ਰਹੇ: ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਰਾਤ ਸੁਖਦੀਪ ਲੱਕੜਾਂ ਵੱਲ ਤੁਰ ਗਿਆ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਗੱਲ ਕੁੰਡਲੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ
ਕਈ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਬਾਅ ਜਨਮ ਕੁੰਡਲੀ ਦੇ ਰਾਹ ਵੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੰਜਵਾਂ ਭਾਵ ਵੇਖ ਕੇ ਕੁਝ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਗੱਲ ਹਰ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵੈਦਿਕ ਜੋਤਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੰਜਵੇਂ ਭਾਵ ਨੂੰ ਔਲਾਦ, ਸਿਰਜਣਾ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕੁੰਡਲੀ ਕਿਸੇ ਬਾਲਗ ਨੂੰ ਇਹ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਿਵੇਂ ਜੀਣੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕੁੰਡਲੀ ਉਸ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਬਾਅ ਪਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਕੁੰਡਲੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਵਾਲਾਂ ਲਈ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ: ਸਾਡਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕਿੱਥੋਂ ਤਾਕਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵੇਲੇ ਕਿਹੜਾ ਦਸ਼ਾ-ਦੌਰ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਜੋਤਿਸ਼ ਵਾਲੇ ਪੰਨੇ ਉੱਤੇ ਇਸ ਦਾ ਢੰਗ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨੌਕਰੀਆਂ ਵੀ ਦੋ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਪਾ ਰਹੀਆਂ ਨੇ, ਉਹ ਦੋ ਕਰੀਅਰ, ਦੋ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਲਾ ਲੇਖ ਵੀ ਪੜ੍ਹਨ।
ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਸਵਾਲ ਵੀ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਅਗਲੀ ਲੋਹੜੀ
ਉਸ ਰਾਤ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਿਆਂ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਸੁਖਦੀਪ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬੋਝ ਕਮਲਜੀਤ ਉੱਤੇ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਤੈਅ ਕੀਤਾ ਕਿ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪ ਗੱਲ ਕਰਨਗੇ, ਅਤੇ ਦੋ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਇਸ ਫ਼ੈਸਲੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਵੇਖਣਗੇ, ਟੱਬਰ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੀ ਖ਼ਾਤਰ। ਅਗਲੀ ਲੋਹੜੀ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਤਾਇਆ ਜੀ ਨੇ ਉਹੀ ਸਵਾਲ ਦੁਹਰਾਇਆ, ਤਾਂ ਜਵਾਬ ਸੁਖਦੀਪ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਹੱਸ ਕੇ, ਛੋਟਾ, ਅਤੇ ਕਮਲਜੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ।
Key takeaways
- ਬਾਹਰਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋੜਾ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਪਰਖੇ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇੱਕੋ ਥਾਂ ਖੜ੍ਹੇ ਨੇ ਜਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਬਦਲਣ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ ਹੈ।
- ਹਰ ਪੁੱਛਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ: ਮਾਂ ਨੂੰ ਇਮਾਨਦਾਰੀ, ਤਾਏ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਮਜ਼ਾਕ, ਦਫ਼ਤਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲਾਈਨ।
- ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਜੀਅ ਆਪ ਜਵਾਬ ਦੇਵੇ; ਨੂੰਹ ਜਾਂ ਜਵਾਈ ਨੂੰ ਢਾਲ ਨਾ ਬਣਾਓ।
- “ਅਜੇ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ” ਕਹਿਣਾ ਵੀ ਇੱਕ ਇਮਾਨਦਾਰ ਜਵਾਬ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਵਾਲਾ ਸਵਾਲ ਡਾਕਟਰ ਦਾ ਹੈ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ।
ਜਿਸ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਹਰ ਵਿਆਹ-ਸ਼ਾਦੀ ਵਿੱਚ “ਖ਼ੁਸ਼ਖ਼ਬਰੀ ਕਦੋਂ” ਸੁਣਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਹਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮੁਤਾਬਕ ਜਵਾਬ ਅਤੇ ਹੱਦਾਂ।
ਟੱਬਰ ਦੇ ਦਬਾਅ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਮੌਜੂਦਾ ਦਸ਼ਾ-ਦੌਰ ਬਾਰੇ ਆਪਣੀ ਕੁੰਡਲੀ ਨਾਲ Astro Ratan ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ।
