অলপ সময় জিৰণি ল’লেই অপৰাধবোধ হয় নেকি—আপোনাৰ মূল্য কেৱল কামৰ তালিকাত নাই
এঘণ্টা খালী সময় পালেও কাম বিচাৰি ফুৰা স্বভাৱটোৰ পৰা ওলাই আহি জিৰণিকো জীৱনৰ এক প্ৰয়োজনীয় দায়িত্ব হিচাপে গ্ৰহণ কৰাৰ উপায়।
Direct answer
যদি আপুনি অলপ সময় হাত সাৱটি বহি থাকিলেই নিজকে এলেহুৱা বা অপৰাধী যেন অনুভৱ কৰে, তেন্তে বুজিব যে আপুনি নিজৰ আত্মসন্মানক কেৱল কামৰ ফলাফলৰ সৈতে বান্ধি পেলাইছে। মানুহ কোনো যন্ত্ৰ নহয় যাৰ মূল্য কেৱল উৎপাদনৰ দ্বাৰা নিৰ্ধাৰিত হ’ব। জিৰণি লোৱাটো কাম শেষ হোৱাৰ পিছত পোৱা পুৰস্কাৰ নহয়, বৰঞ্চ আপোনাৰ শৰীৰ আৰু মনটো অহা সপ্তাহটোলৈ সুস্থ হৈ থাকিবলৈ লগা এক জৰুৰী জৈৱিক প্ৰয়োজন।
ডিব্ৰুগড়ৰ দুপৰীয়াটোত জ্বৰৰ মাজতো অভিজিতৰ ফাইলৰ হিচাপ
ডিব্ৰুগড়ৰ অসম চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ ওচৰৰ ফাৰ্মাচীখনৰ মালিক তথা ঔষধ বিতৰক অভিজিৎ খাউণ্ডে দেওবাৰে দুপৰীয়া গাটোত এশ এক ডিগ্ৰী জ্বৰ লৈ বিছনাত শুই আছিল। ঘৈণীয়েকে কপালত জলপটি দি কৈ গৈছে—'আজি অন্ততঃ ফোনটো থৈ চকু দুটা মুদি শুই থাকাচোন।' কিন্তু ঘৈণীয়েক পাকঘৰলৈ যোৱাৰ লগে লগেই অভিজিতে গাৰুৰ তলৰ পৰা ফোনটো উলিয়াই ল'লে। কাইলৈ পুৱা তিনিচুকীয়ালৈ যাবলগীয়া মেডিচিনৰ কাৰ্টনবোৰৰ ইনভইচ বনোৱা হ'ল নে নাই, দোকানৰ ল'ৰাটোৱে ফ্ৰিজৰ উষ্ণতা ঠিকে ৰাখিছেনে নাই—এটা এটাকৈ মেছেজ পঠিয়াই থাকোঁতে তেওঁৰ মূৰটো আকৌ টিঙটিঙাই উঠিল। তথাপিও ফোনটো থৈ দিলে অভিজিতৰ বুকুখনত এক অদ্ভুত অস্থিৰতা হয়, যেন দুই ঘণ্টা কাম নকৰাকৈ শুই থাকিলে তেওঁ কিবা ডাঙৰ অপৰাধহে কৰি পেলাব। যোৱা আঠ বছৰত তেওঁ এদিনো বিনা কামত বাৰাণ্ডাত বহি বৰষুণ চোৱা নাই।
আমি কিয় জিৰণিক ‘এলেহুৱালি’ বুলি ভয় খাবলৈ শিকিলোঁ
সৰুৰে পৰাই আমাৰ বহুতৰে কাণত কিছুমান বাক্য সোমাই যায়—'বহি নাথাকিবা, কিবা এটা কৰি থাকা', 'সময়েই ধন', 'এতিয়া কষ্ট নকৰিলে পিছত পস্তাবা'। পৰিশ্ৰম কৰাটো নিঃসন্দেহে ভাল গুণ, কিন্তু যেতিয়া এই শিক্ষাটো সীমা চেৰাই যায়, তেতিয়া মানুহে বিশ্বাস কৰিবলৈ ধৰে যে একো নকৰাকৈ কটোৱা প্ৰতিটো মিনিটেই পাপ। বিশেষকৈ যিসকল লোকে ঘৰখনৰ আৰ্থিক দায়িত্ব বুকুত পাতি লয় বা ঘৰৰ বৃদ্ধ আৰু সন্তানৰ শুশ্ৰূষা কৰে, তেওঁলোকৰ মনত এই ধাৰণাটো শিপাই যায় যে সকলো কাম শেষ হ'লেহে মই বহিম। কিন্তু বাস্তৱ জীবনত কামৰ তালিকা কেতিয়াও শেষ নহয়। কাপোৰ ধোৱা শেষ হ'লে বজাৰৰ কাম ওলাব, অফিচৰ এটা প্ৰজেক্ট শেষ হ'লে আন এটা আহিব। গতিকে কাম শেষ হোৱাৰ অপেক্ষা কৰিলে আপুনি জীৱনত কেতিয়াও জিৰণি নাপাব।
নামমাত্ৰ বিৰতি বনাম সঁচা বিশ্ৰাম: আপুনি কোনটো লৈ আছে?
বহুতে কয় যে মই দেখোন দেওবাৰে ছুটী লওঁৱেই, তথাপি সোমবাৰে পুৱা মোৰ ইমান ভাগৰ কিয় লাগে? ইয়াৰ কাৰণ হ'ল আমি প্ৰায়ে অপৰাধবোধ মিহলি বিৰতিক বিশ্ৰাম বুলি ভুল কৰোঁ। তলৰ তালিকাখনত দুয়োটাৰ পাৰ্থক্য চাওক।
| দিশ | অপৰাধবোধ মিহলি ছদ্মবেশী বিৰতি | শৰীৰ আৰু মন জুৰ পেলোৱা সঁচা বিশ্ৰাম |
|---|---|---|
| মনৰ অৱস্থা | বিছনাত পৰি থাকিও মগজুৱে সোমবাৰৰ মিটিং বা বাকী থকা কামৰ হিচাপ কৰি থাকে। | নিজকে স্পষ্টভাৱে অনুমতি দিয়া যে অহা দুঘণ্টা মই কোনো কামৰ কথা নাভাবোঁ। |
| হাতৰ অভ্যাস | ভাগৰ মাৰিবলৈ গৈ ঘণ্টা ধৰি ফোনত অচিনাকি মানুহৰ ভিডিঅ’ আৰু নেতিবাচক বাতৰি চাই থকা। | ফোনটো আঁতৰত থৈ কোমল সংগীত শুনা, বাগিচাত পানী দিয়া বা নিস্তব্ধভাৱে চকু মুদি থকা। |
| ফলাফল | বিৰতিৰ শেষত মূৰ গধুৰ লাগে আৰু সময় নষ্ট কৰা বুলি নিজৰ ওপৰতে খং উঠে। | বিৰতিৰ শেষত উশাহ পাতল হয় আৰু পুনৰ কামত হাত দিবলৈ স্বাভাৱিক উদ্যম ঘূৰি আহে। |
অপৰাধবোধ নহোৱাকৈ জিৰণি লোৱাটো কেনেকৈ অভ্যাস কৰিব
যদি আপুনি হঠাতে এদিন গোটেই দিনটো একো নকৰাকৈ থাকিবলৈ চেষ্টা কৰে, তেন্তে আপোনাৰ অভ্যস্ত মগজুৱে বিদ্ৰোহ কৰিব। সেয়ে সৰু সৰু খোজেৰে আৰম্ভ কৰক:
- দৈনিক কামৰ তালিকাত যেনেকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ মিটিং লিখে, তেনেকৈ সন্ধিয়া ত্ৰিশ মিনিটৰ ‘নিজৰ সময়’ লিখি থওক—আৰু সেই সময়খিনিকো এটা কামৰ দৰেই নিয়মীয়াকৈ পালন কৰক।
- ৰাতিপুৱা সাৰ পাইয়েই ফোনত মেছেজ বা বাতৰি চাই মনটো গধুৰ কৰাৰ সলনি—যিটোৱে পুৱাৰ ডুমস্ক্ৰলিং আৰু অস্থিৰতা বঢ়ায়—প্ৰথম পোন্ধৰ মিনিট বাৰাণ্ডাত বহি চাহ কাপ শান্তিৰে খাওক।
- যেতিয়া মনলৈ ভাব আহে যে ‘মই এতিয়া এনেই বহি থাকি সময় নষ্ট কৰিছোঁ’, তেতিয়া বাক্যটো সলাই নিজকে কওক—‘মই কাইলৈ সুস্থভাৱে কাম কৰিবলৈ মোৰ শৰীৰটোক শক্তি যোগাই আছোঁ।’
- ঘৰৰ বা দোকানৰ সৰু-সুৰা দায়িত্ব আনক ভগাই দিবলৈ শিকক; প্লেইটখন সদায় অকলে দাঙি ধৰি থাকিলে এদিন হাত কঁপিবই।
জন্মকুণ্ডলীৰ চন্দ্ৰ, শনি আৰু বিশ্ৰামৰ প্ৰাকৃতিক বিধান
বৈদিক জ্যোতিষত আমাৰ শাৰীৰিক পৰিশ্ৰম আৰু শৃংখলাৰ কাৰক হ'ল শনি, কামৰ উদ্দীপনাৰ কাৰক মংগল, আৰু মানসিক প্ৰশান্তি তথা আৱেগিক সঞ্জীৱনীৰ কাৰক হ'ল চন্দ্ৰ। জন্মকুণ্ডলীৰ ষষ্ঠ আৰু দশম ভাৱে যদি আমাৰ কৰ্ম আৰু দায়িত্ব দেখুৱায়, তেন্তে চতুৰ্থ ভাৱে ঘৰুৱা শান্তি আৰু দ্বাদশ ভাৱে গভীৰ নিদ্ৰা তথা বিচ্ছিন্নতাৰ প্ৰয়োজনীয়তা দেখুৱায়। আকাশৰ গ্ৰহবোৰৰ গতিলৈ মন কৰকচোন—চন্দ্ৰই প্ৰতি সৱা দুই দিনত ৰাশি সলায়, সূৰ্যই এমাহত, আৰু শনিয়ে আঢ়ৈ বছৰত। আনকি মংগল বা বুধৰ দৰে গ্ৰহো সময়ে সময়ে বক্ৰী হয়, যাক প্ৰতীকীভাৱে মন্থৰ হৈ পুনৰীক্ষণ কৰাৰ সময় বুলি ধৰা হয়। যদি আপুনি কেৱল শনি আৰু মংগলৰ দৰে দিনে-নিশাই দৌৰি থাকে আৰু চন্দ্ৰৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় শীতল বিশ্ৰামখিনি নিদিয়ে, তেন্তে আপোনাৰ জন্মকুণ্ডলীৰ শক্তিবোৰেই ভাৰসাম্য হেৰুৱায়। লগতে ফোনত অহা কোনো ভয় খুওৱা জ্যোতিষ এপৰ জাননী দেখি কেতিয়াও নাভাবিব যে আপুনি আজি কম কাম কৰিলে আপোনাৰ ভাগ্যই লগ এৰিব।
কেতিয়া বুজিব যে এয়া সাধাৰণ ভাগৰ নহয়, চৰম ক্লান্তি
অভিজিতে সেই দেওবাৰটোত যেতিয়া জ্বৰৰ মাজতো কাম কৰি আছিল, তেতিয়া আবেলি তেওঁৰ মূৰ ঘূৰাই বিছনাৰ কাষতে পৰি গ'ল। ডাক্তৰে যেতিয়া ক'লে যে উচ্চ ৰক্তচাপ আৰু অবিৰত নিদ্ৰাহীনতাৰ বাবে শৰীৰে সংকেত দিছে, তেতিয়াহে তেওঁৰ চকু মুকলি হ'ল। মনত ৰাখিব—যদি জিৰণি লোৱাৰ পিছতো আপোনাৰ ভাগৰ নকমে, সৰু সৰু কথাতে ঘৰৰ মানুহৰ ওপৰত খং উঠে, অথবা কোনো কামতে আগৰ দৰে আনন্দ নাপায়, তেন্তে এয়া দীৰ্ঘদিনীয়া ক্লান্তি বা বাৰ্নআউটৰ লক্ষণ হ'ব পাৰে। জ্যোতিষে কেতিয়াও চিকিৎসকৰ স্থান ল'ব নোৱাৰে; এনে শাৰীৰিক বা মানসিক অৱসাদত ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ লোৱাটো অত্যন্ত জৰুৰী।
ঘৰখনত ইজনে সিজনক জিৰণিৰ অনুমতি দিয়াৰ সংস্কৃতি
অনেক সময়ত আমি নিজে জিৰণি ল'বলৈ সংকোচে কৰোঁ কাৰণ ঘৰৰ আনজন মানুহক তেতিয়াও খটি থকা দেখোঁ। স্বামীয়ে ভাবে ঘৈণীয়েকে পাকঘৰত কাম কৰি থাকোঁতে মই কেনেকৈ বহোঁ, আৰু ঘৈণীয়েকে ভাবে গোটেই ঘৰখনৰ জঞ্জাল শেষ নকৰাকৈ বিছনাত পৰিলে কি দেখাব। ইয়াৰ সমাধান হ'ল পাৰস্পৰিক বুজাবুজি। সপ্তাহত অন্ততঃ এদিন দুয়ো মিলি সিদ্ধান্ত লওক যে আজি সন্ধিয়া কোনো জটিল কাম বা ঘৰুৱা হিচাপ নহ'ব—কেৱল সাধাৰণ ভাত এসাঁজ খাই সোনকালে জিৰণি লোৱা হ'ব। যেতিয়া ঘৰৰ সদস্যসকলে ইজনে সিজনক অপৰাধবোধ নহোৱাকৈ বহিবলৈ উৎসাহ দিয়ে, তেতিয়া গোটেই ঘৰখনৰে উত্তেজনা কমি যায়।
সহায় বিচৰা আৰু নিজৰ দিনটোৰ ছন্দ চিনি লোৱা
কেতিয়াবা অবিৰত কামৰ চাপ আৰু বিশ্ৰামহীনতাই মানুহক ইমানেই কোঙা কৰি পেলায় যে মনলৈ গভীৰ হতাশা বা কান্দোন আহে। তেনে সময়ত অকলে যুঁজি নাথাকিব। আপুনি ভাৰত চৰকাৰৰ বিনামূলীয়া মানসিক স্বাস্থ্য হেল্পলাইন টেলি-মানস (Tele-MANAS)ৰ নম্বৰ 14416 বা 1-800-891-4416 লৈ দিন-ৰাতি চব্বিশ ঘণ্টাই ফোন কৰি অসমীয়া ভাষাত গোপনীয়ভাৱে পৰামৰ্শ ল'ব পাৰে, আৰু তাৎক্ষণিক জৰুৰীকালীন সংকটত 112 নম্বৰত যোগাযোগ কৰিব পাৰে। লগতে আপোনাৰ জন্মকুণ্ডলীৰ চন্দ্ৰ আৰু নক্ষত্ৰৰ আধাৰত আপোনাৰ দৈনন্দিন শক্তিৰ ছন্দ কেনেকুৱা—কেতিয়া উদ্যমেৰে কাম কৰিব আৰু কেতিয়া মনক জিৰণি দিব—সেই বিষয়ে শান্তভাৱে জানিবলৈ হায়দৰাবাদৰ এষ্ট্ৰ'কৰ্প টেকলেবে নিৰ্মাণ কৰা এআই বৈদিক জ্যোতিষী এষ্ট্ৰ' ৰতনৰ দৈনিক ব্যক্তিগত মাৰ্গদৰ্শন চাব পাৰে বা বিনামূলীয়া জন্মকুণ্ডলী সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে।
মাটিয়েও পৰৱৰ্তী খেতিডৰা সেউজীয়া কৰি তুলিবলৈ মাজতে কিছুদিন পতিত হৈ ৰ'দ-বৰষুণ লয়—আপোনাৰ শৰীৰ আৰু মনটোও তাতকৈ পৃথক নহয়।
Key takeaways
- জিৰণি লোৱাৰ সময়ত যদি আপোনাৰ মগজুৱে অহৰহ বাকী থকা কামৰ হিচাপ কৰি থাকে, তেন্তে শৰীৰ বিছনাত থাকিলেও মনটোৱে বিশ্ৰাম নাপায়।
- বিশ্ৰাম মানে কেৱল মোবাইল স্ক্ৰীণ স্ক্ৰল কৰা নহয়; চকু দুটাক শান্তি দিয়া, নীৰৱে বহা আৰু কামৰ খবৰ নোলোৱাটোহে প্ৰকৃত পুনৰুজ্জীৱন।
- আপুনি আপোনাৰ পৰিয়ালৰ এজন সদস্য, বন্ধু বা সন্তানক কেৱল তেওঁলোকে কিমান কাম কৰে তাৰ ভিত্তিত ভাল নাপায়—তেন্তে নিজৰ লগত সেই কঠোৰ মাপকাঠী কিয় ৰাখিছে?
- জন্মকুণ্ডলীৰ চন্দ্ৰ আৰু দ্বাদশ ভাৱে টোপনি আৰু মানসিক বিশ্ৰামৰ কথা কয়; প্ৰকৃতিৰ ছন্দত যেনেকৈ দিনৰ পিছত ৰাতি আহে, তেনেকৈ কৰ্মৰ পিছত স্থিতিও অপৰিহাৰ্য।
যিসকল আপোন মানুহে কেতিয়াও নিজৰ বাবে জিৰণি নলয় আৰু সদায় কামতে ডুবি থাকে, তেওঁলোকলৈ এই লেখাটো পঠিয়াওক।
আপোনাৰ জন্মকুণ্ডলীৰ চন্দ্ৰ আৰু দৈনিক ছন্দ বুজিবলৈ এষ্ট্ৰ' ৰতনৰ সৈতে অসমীয়াতে কথা পাতক।
